Του Χρήστου Σαμαρά.
Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν.
Τρία χρόνια ατέλειωτα. Τρία χρόνια με κλαυθμούς και οδυρμούς, αγανάκτηση και οργή, ακόρεστη υπομονή και αδημονία. Από την πρώτη μέρα ήταν έκδηλη η πορεία μιας συγκεκριμένης ομάδας πληθυσμού και η αντίστοιχη μιας άλλης. Για κάποιους έχει γίνει το «ταξίδι στη Σελήνη» του Ιουλίου Βερν και για άλλους δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα, ούτε μια ώρα αλλαγής.
Το κράτος δικαίου έχει αποστολή που υποδεικνύεται από το Σύνταγμα και οι δημόσιοι λειτουργοί είναι επιφορτισμένοι με το καθήκον να υλοποιούν την υψηλή αποστολή που τους έχει ανατεθεί : Όλοι είναι ίσοι μπροστά στο νόμο.
Φαίνεται όμως ότι η πραγματοποίηση των αυτονόητων, στη χώρα του μη αυτονόητου, είναι ουτοπία. Ενώ λοιπόν η οικονομική «πανούκλα» αφήνει πίσω της εκατομμύρια θύματα πανευρωπαϊκά, στην Ελλάδα συγκεκριμένες τάξεις πολιτών μένουν στο απυρόβλητο και απολαμβάνουν τα παχυλά τους προνόμια.





