Πυρ κατά ριπάς..............από τα ορύγματα της
Γουμένισσας.
Χρήστος Σαμαράς, Δάσκαλος.
Έχουν παρέλθει οι εποχές της αυθεντίας.
Πλέον η εξειδίκευση αποτελεί το ζητούμενο, ακόμα και στην Ελλάδα πριν από την
κρίση. Η πολιτική δεν μένει έξω από αυτήν «κανονοποίηση» και τον ορθολογισμό
μιας κακιάς ελληνικής συνήθειας που έγινε και επιτραπέζιο παιχνίδι, του φωτεινού
παντογνώστη. Γράφτηκαν πολλά αυτές τις
μέρες για το νερό, με αφορμή την «επιδρομή» των κατοίκων της Γουμένισσας με τη
συνοδεία του Προέδρου της Δημοτικής Ενότητας για να εκφράσουν τη διαμαρτυρία
τους για τους πρόσφατους λογαριασμούς που απεστάλησαν από την ΔΕΥΑΠ.
Υπήρξα, και συνεχίζω να είμαι, υπέρμαχος
της λογικής του κοινωνικού αγαθού όπου και αν αυτό αναφέρεται. Από την υγεία
και την παιδεία μέχρι το ηλεκτρικό ρεύμα, το πετρέλαιο θέρμανσης, το νερό και
πολλά άλλα. Με αυτήν την έννοια, δεν καταχωρείται ιδιοκτησία ενός κοινωνικού
αγαθού και δεν νοείται επιχειρηματολογία για την μη παροχή του σε άλλους που το
έχουν ανάγκη ή ξοδεύουν πολλά για να το αποκτήσουν. Ακόμη και πέρα από τη
λογική του ίδιου Δήμου. Αν υπάρχει, γιατί να μη δοθεί σε όσους το χρειάζονται;